Het is gebruikelijker Michel Edelin op het jazzpodium te ontmoeten dan zijn naam te lezen op een partituur waarvan de titel en vorm verwijzen naar de wereld van de zogenaamde "klassieke" muziek: juist dat contrast maakt deze Fantaisie voor fluit en piano zo interessant. Hier beperkt de notatie zich niet tot het opsommen van "verplichte en definitieve" noten; ze dient als kader, kleur en impuls, op de manier van composities die in de jazz het spel sturen en de inventie voeden. Het stuk nodigt de uitvoerders uit een duidelijke structuur te respecteren terwijl ze zich op bepaalde momenten toestaan een raam te openen naar een vrijere, persoonlijkere en steeds vernieuwde expressie: improvisatie. Ontworpen als een "voorwendsel" werk voor de eerste stappen in improvisatie, begeleidt het muzikanten (zowel fluitisten als pianisten) stap voor stap in het verkennen van klank, muzikale ademhaling, frase en interactie. Het is een relevante partituur om een klassiek repertoire te verrijken met een creatieve dimensie, of het nu in de les, in kamermuziek of in een podiumproject is.