Solo Piano III voltooit de trilogie van de Solo Piano-albums. Zoals elk laatste hoofdstuk bevat het complicaties en gevolgen, gevolgd door de urgentie om de finishlijn te passeren. En net als zijn voorgangers eindigt het album met een happy end in C majeur, maar de weg ernaartoe is bezaaid met meer dissonanten, spanning en ambiguïteit. Solo Piano (2004) kwam uit in een onschuldiger tijd, waarin Chilly Gonzales als pionier gold in het aanspreken van de klassieke en jazzgenres die op hun retour waren, om ze luid en duidelijk de 21e eeuw in te duwen. Dit album met toevallige virtuositeit verraste iedereen, inclusief de zelfverklaarde muzikale genie. Solo Piano II (2012) verscheen als een klein popmeesterwerk voor een verbonden wereld, een overgang naar een nieuwe realiteit. Als legendarische showman en samenwerker met gerenommeerde en gewaardeerde artiesten (Drake, Daft Punk, Feist) onthulde Chilly Gonzales hier een verzameling pakkende en verfijnde nummers, bedoeld om te behagen, waarmee hij liet zien dat hij klaar was voor het grote podium. Dit tweede album bevredigde ongetwijfeld een groeiend publiek dat steeds meer hunkerde naar de imperfect-perfecte miniaturen van Gonzo. Solo Piano III verschijnt op een problematischer keerpunt. De samenwerkingen gaan door (Room 29 met Jarvis Cocker, Ibeyi, Toddla T...), maar Chilly Gonzales probeert niet langer te behagen. Nu laat hij de valse noten toe. De mysterieuze akkoorden en unieke structuren worden verslavend en resoneren uiteindelijk onvermijdelijk. De eerste editie van het Gonzervatory, een tijdelijke muziekschool, is net afgerond en de leraar is weer de student geworden die hij altijd is geweest en zal blijven, zonder angst om de muziek voor zichzelf te laten spreken. De muzikale puurheid van Solo Piano III is geen tegengif voor onze tijd, het weerspiegelt alle schoonheid en lelijkheid om ons heen. Deze bundel partituren bevat een selectie van 9 stukken van het album, trouw getranscribeerd. Deze transcripties zullen voor velen een fijne muzikale mechaniek onthullen die vaak misleidend of zelfs onzichtbaar is bij het luisteren. De uitgave vereiste het maken van keuzes, waarvan de eerste was om pianisten zo comfortabel mogelijke partituren aan te bieden. Als bonus de partituren van 2 nummers van het album "Chambers", een "Solitaire" adempauze en een happy end "Cello" noch majeur, noch mineur, maar in een modus voor 2 (Piano / Cello).
Pretenderness Prelude In C Sharp Major Chico Ellis Eye Be Natural Lost Ostinato Solitaire (van het CHAMBERS album) Present Tense Blizzard In B Flat Minor October 3rd Cello Gonzales (van het CHAMBERS album)
nl 
