Met Step verkent Philippe Hurel het idee om te schrijven vanuit een zo eenvoudig mogelijk "thema" materiaal, en vervolgens de gevolgen daarvan stap voor stap te ontwikkelen, in een logica van progressieve reactie. Het stuk wordt opgebouwd als een voortdurende heen-en-weer beweging tussen twee werelden: aan de ene kant een contrapuntische en beperkte schrijfwijze, waarbij de instrumenten elkaar imiteren in een strak weefsel; aan de andere kant een meer gebaarmatige en indringende schrijfwijze, gevoed door speelwijzen die de individualiteit van elk instrument benadrukken.
Na een eerste zeer uitgewerkte deel over imitatie, verschuift het luisteren naar een lang solistisch moment: de basklarinet ontvouwt zich hier, begeleid door een nerveuze fluit, vaak op de grens van geluid, evenals door interventies van temple blocks en piano. De eenheid van het ensemble berust zowel op gedeelde harmonische velden als op dit discrete maar essentiële gebaar: een kleine terts die tussen de secties glijdt, soms ingebed in de textuur als een verre herinnering. Ritmisch wordt de puls minder duidelijk, ten gunste van een gevoel van beweging en continue modulatie, met een verlangen naar snelle kleurveranderingen. Step is opgedragen aan het New York new music ensemble.