22/02/2022 - Nantes, Cité internationale des Congrès - Orchestre National des Pays de la Loire, Pascal Rophé (directie)
Beschrijving Nomenclatuur
Uitspraken van Michael Jarrell verzameld door Stéphane Friederich Wat is de oorsprong van de partituur? Aanvankelijk had ik niet het idee om een werk te componeren in zes min of meer korte delen. Ik heb vaak gezegd dat componeren voor mij een ethische ervaring is. Het is mijn manier om vooruit te komen in het leven, om te proberen te begrijpen wie ik ben, wie wij zijn en wat het leven kan betekenen. Muziek is voor mij helemaal geen abstractie! En in de huidige periode vind ik het moeilijk om grootschalige stukken te componeren. Het schrijven van muzikale fragmenten, muzikale momenten – om Schubert te noemen – leek mij de meest geschikte oplossing voor de huidige tijd. Deze bewegingen zijn dan ook verwant in hun geest, maar vormen geen afgerond geheel zoals de verschillende delen van een symfonie bijvoorbeeld. Hier experimenteer ik met muzikale ideeën die mij na aan het hart liggen. Als er een dramaturgie in deze compositie zit, zou die omgekeerd zijn: de kortste stukken staan in het midden van het werk als een concentratie of een implosie van de klankmaterie.
Hoe is de partituur gestructureerd? Het eerste deel opent met grote bellen van een declamerende expressiviteit. Het ritme dat hen draagt is nerveus en hijgend. Deze voortdurende beweging onderbreekt halverwege het stuk voordat het weer hervat wordt. Deze bellen keren terug, maar deze keer spelen ze meer met de resonanties. Het tweede stuk is gebaseerd op een ritmisch ostinato dat in intensiteit toeneemt en daarna afneemt. Op deze pulserende geluidsmassa weeft de solo hobo een melodie die behandeld wordt in de geest van variatie. Het derde stuk, van kortere duur, doet denken aan een muziekdoosje waarvan de vrij eenvoudige melodie pianissimo wordt gespeeld en gedragen wordt door een complexe orkestratie. Bijna aansluitend op het voorgaande is het vierde stuk even kort. Het is een kleine dans. Het vijfde stuk daarentegen krijgt vorm in een zeer langzaam tempo, spelend met de contrasten tussen de hoogste en laagste instrumenten van het orkest. Het virtuoze schrijven brengt het slot tot leven. De oplopende arpeggio’s concentreren de stemmen steeds meer naar de hoge registers van het orkest.
Is de ruime orkestratie van de partituur, ondanks het korte formaat, een voorbode van het schrijven van werken van grotere omvang? Ik denk het niet. Ik zou mijn huidige aanpak eventueel vergelijken met die van beeldhouwer Alberto Giacometti. In een periode van zijn werk begon hij aan een groots beeld – De wandelende man – waarvan hij steeds meer materiaal weghaalde om tot de essentie te komen. Hij maakte zijn reducties af die soms in een luciferdoosje pasten! Voor mijn deel voel ik momenteel niet de behoefte om iets “groots” te produceren in de zin van duur en massale bezetting van de ruimte, zoals Wagner of Stockhausen. Dat betekent niet dat het werk van vandaag geen invloed zal hebben op de volgende manuscripten... Wie zal het zeggen...
Merkreferentie:29669
Bijbehorende accessoires
ANDERE MUZIKANTEN HEBBEN OP HETZELFDE MOMENT DEZE ACCESSOIRES GEKOCHT!
nl 
